از پس پنجرهها  

دانه های برف  پر پر میزنند 

همه جا را  نفس سرد زمستان ،

به سکوت وا  داشته

قلب من اما.. گرمتر از همیشه 

قلب من اما.. رسوا تر از همیشه 

میطپد...

مثل قلب یک پرستوی مهاجر  

سکوت  سرد و مبهم را میشکند 

بودن را مینوازد 

خواستن را .....

آری 

قلب من نغمه زنان  در پی تو میگردد 

و تو را خواهد  یافت 

 

در مسیر فصلهای سرد  و سخت  سرنوشت 

راه قلبت را 

خواهد جست 

راه قلبت هر چه ناهموارتر

عزم  این مرغک  تنها  راسخ تر

مطمئن باش  

که با تو

به عروسی بهار خواهم رفت 

"نازنین  آریا" 

پژواک

 نیکی و بدی در عرصه زندگی مانند فریاد زدن در دره ای عمیق است و پژواک آن به طرف انسان باز خواهد گشت و همان گونه که فریاد هرچه بلند تر باشد پژواک آن قوی تر و مکرر تر است ، پژواک نیکی و بدی که انجام میدهم هم همان گونه به طرف ما باز خواهد گشت "نازنین آریا "