از پس پنجرهها
دانه های برف پر پر میزنند
همه جا را نفس سرد زمستان ،
به سکوت وا داشته
قلب من اما.. گرمتر از همیشه
قلب من اما.. رسوا تر از همیشه
میطپد...
مثل قلب یک پرستوی مهاجر
سکوت سرد و مبهم را میشکند
بودن را مینوازد
خواستن را .....
آری
قلب من نغمه زنان در پی تو میگردد
و تو را خواهد یافت
در مسیر فصلهای سرد و سخت سرنوشت
راه قلبت را
خواهد جست
راه قلبت هر چه ناهموارتر
عزم این مرغک تنها راسخ تر
مطمئن باش
که با تو
به عروسی بهار خواهم رفت
"نازنین آریا"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر