آسمان تاریک دلم با روبان های پر از ستاره آذین شده ...کهکشانهای زیبای که مثل سنگ دلربا ستارهایش دائم چشمک میزنند و دلبری میکنند... و من این شبهای تاریک را به شبهای مهتابی ترجیح میدهم ... زیرا ماه من فقط خودنمای میکند و پلنگ احساسم را وادار به خودکشی ...در صورتی که دیدن اینهمه ستاره زیبا، آرامشی وصف ناپذیر بی هیچ منت به... قلب بیمارم هدیه میکند "ستارهای قلبم " دوستتون دارم ... تقدیم به همه دوستان عزیزم "نازنین"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر